1967 - 1968

Klik op een afbeelding om deze te vergroten.

1967

In januari ontvangt de groep een Toskar (klik op de afbeelding voor het artikel) als waardering voor haar muzikale prestaties. Dat is een teken van protest tegen de uitreiking van de Ossekar, die volgens de organisatoren van dit protest aan de verkeerde artiesten worden uitgedeeld.

Op 18 februari 1967 staat in de Alkmaarse Courant het bericht dat zanger-bassist Willem Schoone de groep van Rob Hoeke zal verlaten om bij de groep The Harlands te gaan spelen, waarvan kort daarvoor twee groepsleden dodelijk zijn verongelukt. In werkelijkheid speelde Willem slechts een aantal malen met deze groep mee.

Op 16 maart neemt de Rob Hoeke Groep in Hilversum de single What Is Soul, een door soulzanger Ben E. King geschreven song, met als flipside het instrumentale Down Here op. What Is Soul wordt gezongen door Frans Hoeke.

Eind januari was al het bericht in de pers verschenen dat deze single in het begin van februari ook in Engeland zal worden uitgebracht. Als groepsnaam wordt gekozen voor The Dutch. Een ietwat prematuur bericht gezien het feit dat de single uiteindelijk pas op 14 april zal verschijnen.

What Is Soul krijg behoorlijk wat aandacht in de pers, zoals in het Vrije Volk, waarin de loftrompet over de single wordt gestoken.

Desondanks wordt het plaatje slechts een kleine hit. Het bereikt de 32e plaats en staat vier weken in de Veronica Top-40. Voor zover bekend wordt het in Engeland geen succes.
Op 23, 25 en 30 mei gaat de groep de studio in voor de opnamen van het eerste album van The Rob Hoeke Rhythm & Blues Group. In slechts drie dagen tijd wordt de elf nummers bevattende lp Save Our Souls opgenomen. Achtentwintig jaar later kan de conclusie niet anders zijn dan dat SOS het beste en meest afwisselende album is dat de Rob Hoeke R & B Group ooit heeft gemaakt. Zowel Rob Hoeke als John Schuursma was destijds compositorisch bezien zeer creatief. Alhoewel op de hoes beide heren de credits krijgen voor de elf nummers - een aan het duo Lennon & McCartney refererende aanpak - schreven ze, op Let's Get Out Of Here na, hun eigen nummers. John Schuursma: 'Rob kwam met idee voor Let's Get Out Of Here, ik heb daar de gitaarpartijen en de tekst bij geschreven en samen hebben we deze song verder afgemaakt.' Van de resterende nummers zijn Drinking On My Bed, What's Behind en My Circular Jail van de hand van Schuursma. Rob heeft Babe Don't Go, Dedicated To Marc Thelonius, Solitarely Yours, P-Kick Boogie, Robby's Tune, en Lights Have Been Changed gecomponeerd. Don't Ask Me What I Say is geschreven door Paul Jones, zanger en mondharmonicaspeler in Manfred Mann. Het is afkomstig van The Five Faces Of Manfred Mann, de eerste lp van Manfred Mann uit 1964. De lp is in een mooie, door Jan Lepair ontworpen, hoes gestoken: op een decor van blauwe jute is een groot aantal buttons gestoken, waaronder bttons met foto's van de vijf bandleden. De rest van de buttons bevat uiteenlopende teksten als de onderstaande.

De Duitse uitgave van SOS bevat buttons met Duitse teksten. De lp komt uit in september en wordt in de tweede helft van augustus voorafgegaan door de release van het van de lp afkomstige Don't Ask Me What I Say . De single is regelmatig op de radio te horen maar blijft uiteindelijk in de tipparade steken.

Op vrijdag 11 augustus wordt er in de oude RAI aan de Ferdinand Bolstraat in Amsterdam een Love-In gehouden onder de veelzeggende titel 'Hai in de RAI'. Het festijn wordt georganiseerd door de Amsterdamse Jeugd Raad en de Gemeentelijke Inspectie voor Lichamelijke Opvoeding. 'Voor twee gulden kunnen de deelnemers lief tegen elkaar komen doen in een hal vol bloemen, kraampjes met kralen, affiches, fruit en toeters, verder kunnen ze gratis hun gezicht laten beschilderen', zo meldt Het Parool op 8 augustus. In de RAI treden beatgroepen op als The Clungels, ZEN, The RO-D-YS en The Rob Hoeke Rhythm And Blues Group.

Aankondiging van de Love-In in de Rai op 11 augustus in het Eindhovens Dagblad van 10 augustus.

Een kort verslag van Hai in de RAI in de Haagse Post van 19 augustus 1967.

De groep van Rob Hoeke was volgens de Haagse Post de best presterende band in de RAI. In hetzelfde jaar maakt Rob als gastmuzikant vier opnames met de door Negram Delta ontdekte Engelse band 'The Famous Cure' (het latere Hawkwind). De opnames zijn echter om onduidelijke redenen nooit verschenen en hoogstwaarschijnlijk bestaan ze ook niet meer. Toentertijd werden banden wat makkelijker gewist voor nieuwe opnames. Later in het jaar wordt de groep wordt uitgenodigd om in de beroemde `Starclub' in Hamburg te komen spelen. Op 14 september speelt de dan nog niet zo heel bekende Jimi Hendrix in Ede samen met The Outsiders en Rob Hoeke. In de week daarvoor komt op 9 september de lp Save Our Souls uit, een gebeurtenis waarvan veelvuldig in de pers wordt verhaald.

Foto uit onbekende Radio-TV gids (23 september 1967).

Reclame voor de single Don't Ask Me What I Say in Hitweek (Oktober 1967).

Verslag van een optreden in de club 'Palladium' in Terborg (Gelderlander, 4 oktober 1967).

Aankondiging van de 'Hippy Happy' Beurs die in de Ahoy-hallen in Rotterdam gehouden zal worden van 10 tot en met 14 november. Op dinsdag 14 november wordt er een R & B avond gehouden met optredens van Rob Hoeke, C + B en - uit de VS - Geno Washington and his Ram Jam Band.

Recensie van de R & B avond tijdens de Hippy Happy Beurs in Rotterdam.

Nog een recensie van de Hippy Happy Beurs

Save Our Souls staat nr. 5 in de eerste LP-Top 10 in Den Haag 14 oktober 1967.

In deze rubriek wordt verhaald van de vele wisselingen in de Nederlandse topgroepen. (klik op de foto voor het volledig artikel)

Nu wel een Ossekar voor The Rob Hoeke Rhythm & Blues group.

The Rob Hoeke Rhythm & Blues Group stak met kop en schouders boven de rest van de optredende artiesten uit. Voor de groep een mooi einde van het jaar 1967.

Hitweek Poll 1967.

Een flyer van de single What Is Soul.

Initiatief van de Wereldomroep op de Expo in Montreal, Canada.

Frans Hoeke in actie.

Op zaterdag 7 januari 1967 speelde The Rob Hoeke Rhythm And Blues Group in de R.K. jongerensociëteit 'Las Vegas' in de Parkwijk te Haarlem. Op het podium, alhoewel bijna niet te onderscheiden, de Rob Hoeke Groep

What is Soul komt op 13 mei de Veronica Top-40 binnen op de 38e positie.

Er deden in mei diverse geruchten de ronde over de groep.

Op 22 juni 1967 trad de groep met veel succes op tijdens de slotfuif van mijn (F.B.) school in Den Helder (Noordhollands Dagblad, 23 juni 1967).

Begin augustus spelen Rob en zijn mannen met veel succes in Sneek tijdens de Sneekweek. Hieronder twee commentaren op het optreden in de Sneekweek in augustus 1967: één onbekende bron en een verslag in Hitweek

Rob Hoeke het hoogtepunt op Beatmarathon in Arnhem.

Aankondiging in de Arnhemse Courant van het optreden van Jimi Hendrix in Ede samen met The Outsiders en Rob Hoeke.

Recensie van SOS in het Veluws Dagblad. Het album werd besproken samen met de nieuwe albums van Cuby + Blizzards, The RO-D-YS en Wally Tax. De foto's van Rob Hoeke en The RO-D-YS zijn verwisseld.

Een vakkundige recensie van Joop Schrier in het blad Luister van december 1967.

Verslag in de Alkmaarsche Courant (26 september 1967) van een zgn. Verf-In te Alkmaar met de Rob Hoeke Groep en Rob de Nijs.

De Rob Hoeke Groep en Cuby + Blizzards scoren goed tijdens de Hippy Happy Beurs in de Ahoy hallen in Rotterdam. Pink Floyd trad er ook op, het was het eerste Nederlandse optreden van deze groep. Op 21 november verschijnt het bericht in het Friesch Dagblad dat C + B uit elkaar gaan. De arrestatie van pianist Herman Brood vanwege drugsbezit schijnt één van de oorzaken te zijn. Er wordt tevens melding gemaakt van onderhandelingen over een mogelijke samenwerking tussen enkele leden van Cuby en de groep van Rob Hoeke. In het begin van de jaren zeventig zal daar nog een keer sprake van zijn. In 1967 schijnen er meer groepen het bijltje erbij neer te gooien, zoals in De Graafschap Bode te lezen is. Zelfs de Rob Hoeke Groep is gestopt, als we het bericht moeten geloven...

Het bericht in de Graafschap Bode.

Een vanuit historisch oogpunt bezien interessant artikel in de Avenue van december 1967 over de beat die op zijn retour zou zijn en de groter wordende invloed van de jazz vanwege de grote rol die de Rhythm and Blues op dat moment speelt.

Uitslag van de poll in de Muziek Express van december 1967, zoals besproken in Het Vrije Volk van 9 december 1967.

Uitslag van de poll in de Muziek Express van december 1967, zoals besproken in Het Nieuwsblad van het Noorden van 15 december 1967.

Een artikel over de groep in de Panorama van december 1967.

1968

Op 16 januari van dit jaar treedt de groep op in het TV-programma Moef GaGa op Nederland 1 om 19.06 uur. Voor zover ik me kan herinneren werd er door alle artiesten geplaybackt. De heren spelen Drinking On My Bed.

Het was de tijd van Pipo De Clown en verder een show met Tom Jones, die toen heel populair was. In die tijd liep tevens een serie over Nederland in de Tweede Wereldoorlog, De Bezetting, die werd gepresenteerd door dr. L. de Jong. Op die avond werd aflevering 18 door de NTS, de voorloper van de NOS, uitgezonden. Verder valt op dat er 's middags nog geen uitzendingen waren. Een heel verschil met nu, bijna veertig jaar later. En David Garrick en Bojoura, wie kent ze nog? Overigens doen The Golden Earrings het als Golden Earring nog steeds erg goed.

Foto's in de Bing Bang Bietser Koerant van vrijdag 26 januari 1968.

Willem Schoone werd nogal eens voor Rob Hoeke aan gezien, maar deze briefschrijver maakt het wel erg bont....

Those were the days...

De song die een hit werd toen de componist, John Schuursma, de groep al had verlaten. Top 40: 9 weken van 16 maart 1968 tot en met 11 mei 1968. Hoogste positie: 11, op 6 april 1968.

Robby's Saloon komt in de loop van september uit. En zo hebben we de unieke situatie van een popgroep met twee verschillende namen. Robby's Saloon bevat een aantal snelle, virtuoze boogie woogies zoals For My Little Gringo - dat op single wordt uitgebracht maar qua verkoop geen potten kan breken - en Lotus 268, een erg sterke interpretatie van Now I’ve Got A Witness van de Stones.

In oktober verschijnt de single Lying In The Grass, een opwindende, op een sterke gitaar-riff gebaseerde bluesrocker. Vermoedelijk was Jumpin' Jack Flash van The Stones hier een inspiratiebron. De B-kant, Don'r Feel Ashamed, wordt niet veel later als openingstune voor een TV-popprogramma gebruikt, vermoedelijk Fanklup of Twien. Desondanks blijft ook deze single in de tipparade steken. Is het groepsgeluid misschien te drastisch veranderd?

In de herfst van dat jaar wordt de groep door de komst van saxofonist/ fluitist/ organist Jan Vennik (ex-Motions) weer een kwintet. Vennik blijkt een aanwinst voor de groep. Hij is breed inzetbaar en zijn muzikale bijdragen getuigen van een grote muzikaliteit. Na Drinking On My Bed scoort de groep in 1968 geen hits meer, maar aan optredens heeft het gezelschap geen gebrek. De Hoeke-sound blijft onverminderd populair.

De formatie met Will de Meijer (uiterst rechts) in de gelederen.

De Dordtenaar, 26 juni 1968

Klik voor een beeld van een hele avond Nederland 1 op die dag op de afbeelding hierboven.

Op vrijdag 2 februari werd in het TV-programma Telixer een kijkje genomen in het kasboek van Rob Hoeke's Rhythm And Blues Group, zoals hierboven te lezen valt. Klik op de foto voor een weergave van het totale programma-aanbod op Nederland 1 van die avond.

Een belangrijk bericht in de Helderse Courant van 3 februari. John Schuursma stapt uit de groep, want zegt John: 'We werden echt geleefd, de sfeer werd op een gegeven moment slechter en daarom ben ik opgestapt.' Hij doet nog mee op 19 februari aan de opnamen van Jolita, een single ter promotie van het gelijknamige merk nylons. De A-kant is een song, gezongen door Willem Schoone, Frans Hoeke en Shirley Zwerus. De B-kant is een instrumentale track, beide nummers zijn geschreven door Manfred Mann en Mike Hugg. Aan Will de Meijer de niet geringe taak om John op te volgen. Schuursma speelt in een jazzachtige, staccatostijl, waarmee hij, samen met het pianospel van Hoeke, het groepsgeluid voor een groot deel bepaalde. Will de Meijer speelde eerst in een band à la The Shadows en stortte zich later op de soul en blues. Hij toont zich een waardige vervanger van John. Evenals bij Schuursma worden zijn invloed op het groepsgeluid - onder meer door zijn voortreffelijke (slide-)gitaarspel - en zijn compositorische inbreng gaandeweg steeds groter en na een klein half jaar is het groepsgeluid totaal veranderd, zoals in het halverwege 1968 opgenomen Lying In The Grass, een rocker à la The Stones, goed is te horen.
In maart 1968 neemt de groep de single Try To Realize op, die de opvolger zal worden van Drinking On My Bed. Het is een song met een fraaie melodie, Frans Hoeke zingt het lied en de strings zijn gearrangeerd door Bert Paige. De flipside It Won't Be Long is een langzame blues, qua instrumentatie verwant met Down Here, gezongen door Frans Hoeke, die hier vocaal echter minder overtuigt dan op de A-kant. Op 16 maart komt Drinking On My Bed op de 38e positie de Veronica Top 40 binnen. De single zal negen weken in de hitlijst vertoeven en als hoogste positie de elfde plaats bereiken.

Deze hit vergroot de populariteit van de groep behoorlijk. Al vrij vlot na het vertrek van John Schuursma stapt Frans Hoeke op om een solocarrière te beginnen, die niet echt van de grond komt. (In het begin van 1971 scoort hij nog een hitje met The Great Man Is Dying) Hoewel een fraaie song, blijft Try To Realize in de tipparade steken.

De groep gaat voorlopig verder als kwartet en duikt vanaf 30 mei met enige regelmaat de studio in met op 22 augustus als resultaat genoeg materiaal om twee lp's te vullen. Will de Meijer: 'Toen ik erbij kwam, was de Hoeke groep een topband en moest er een nieuw album worden opgenomen. Er lag nog niet zoveel nieuw materiaal en ik heb toen een aantal songs ingebracht. De meeste boogie woogies ontstonden al improviserend in de studio. In die zomer hebben we uiteindelijk 22 nummers opgenomen.' Het resultaat is twee albums: het instrumentale Robby's Saloon van The Rob Hoeke Boogie Woogie Quartet en Celsius 232,8 van The Rob Hoeke R & B Group.

In de Nieuwe Zeister Courant van 6 maart worden de winnaars van de Booming Silver Discs bekend gemaakt. Ze gaan naar The Rob Hoeke Rhythm And Blues Group, The Shoes en de groep Mack.

De Nieuwe Limburger van 23 maart. Volgens deze krant is Rob Hoeke's R & B Group op dit moment de meest gevraagde groep in Nederland in de prijsklasse van 800 - 1200 gulden en laat daarmee groepen als Golden Earrings, Shoes en Outsiders achter zich.

Top 40 van 8 april met Drinking On My Bed op de elfde positie. Klik op de foto.

Robby's Saloon, de tweede boogie woogie LP, waarvoor weer de naam The Rob Hoeke Boogie Woogie Quartet van stal wordt gehaald.

Succes voor de groep in Arnhem halverwege september.

Eind mei, begin juni komt de single Jolita uit, te koop voor een gulden bij een paar nylons.

Aankondiging van het programma van de jazzfestivals te Hammerfeld en Bilzen.

Einde periode 1967-1968

Ga naar periode 1969 - 1970