Deze site is gewijd aan de muzikale carrière van de blues- en boogie woogie pionier Rob Hoeke.

Hij maakt vanaf het eind van de jaren vijftig furore met zijn Boogie Woogie Quartet en viert vanaf 1965 triomfen met The Rob Hoeke Rhythm And Blues Group. In de periode van 1965 tot en met 1971 scoort hij de nodige hits. De bekendste zijn Margio (1966), Drinking On My Bed (1968) en Down South (1970).

In de jaren zeventig en tachtig speelt Hoeke boogie-woogie en blues met zijn regelmatig van samenstelling wisselende groep. Naast boogie woogie albums brengt hij onder meer een R & B album uit met ex-Animals Alan Price. Hij gaat verder op tournee in Europa en het Verre Oosten. In de jaren negentig treedt hij, behalve met zijn eigen band, ook regelmatig op met collega-boogiepianisten Rob Agerbeek en Jaap Dekker als The Grand Piano Boogie Train.

In de loop van 1999 wordt Rob Hoeke ongeneeslijk ziek en hij overlijdt op 6 november 1999. In hem verliezen we een boogie woogie- en bluespianist met een unieke stijl van spelen en bovendien een inspiratiebron voor velen.

Enkele medemuzikanten over Rob Hoeke: Paul Hoeke (drums): 'Er zijn nu misschien boogiepianisten met meer techniek, maar qua originaliteit is Rob voor mij nog steeds de beste.' Will de Meijer (gitaar, zang): 'Rob creëerde in zijn spel een bepaalde sfeer, heel herkenbaar en subtiel. Het swingde altijd als een gek.' Willem Schoone (basgitaar, zang): 'Zijn sommige boogie woogie pianisten qua spel nog wel eens inwisselbaar, Rob pikte je er altijd direct uit.'

Laatste nieuws!

Eerste track "Hoeke - Legacy" album

Verkrijgbaar op CD en Vinyl via www.rubenhoeke.com!


Postuum project van vader en zoons Hoeke

"Het voelde alsof hij erbij was en het swingt als een trein!"

Zoons Ruben en Eric vonden het nu tijd om de stapel nagelaten ’floppydisks’ met solo opnamen te bewerken voor een nieuwe plaat.

In december verkrijgbaar op CD en LP!

Klik hier om het artikel te lezen.

Nieuw album Rob Hoeke: Hoeke – Legacy

‘Hoeke – Legacy’

release december 2017!

(Klik op de afbeelding voor een vergroting)

---

Biografie

1939

Rob Hoeke wordt op 9 januari 1939 in Haarlem geboren. Op vijftienjarige leeftijd begint hij met pianospelen, geïnspireerd door muziek van Winifred Atwell, die zijn moeder op de piano speelde. Rob had ooit een half uur pianoles gehad met als resultaat: 'Mevrouw, dat wordt niks met hem, hij heeft totaal geen maat-gevoel…' Wanneer een buurjongen hem echter platen van boogie woogie grootheden als Albert Ammons en Meade Lux Lewis laat horen, is Hoeke verkocht en werpt hij zich op de boogie woogie.

Paul Hoeke: 'Hij was heel fanatiek op de piano. Op de Mulo werd hij definitief van school verwijderd, omdat hij daar twee keer op de piano zijn boogies had gespeeld.' Is het eerst naspelen van nummers van deze artiesten, al snel begint Hoeke ook zelf te improviseren en te componeren.

Hieronder staat een beknopte biografie van Rob Hoeke.
Klik op de blauwe buttons om verder te lezen over de betreffende periode.

Klik op een afbeelding om deze te vergroten.

1959 - 1964

Rob & Paul (1963)
Na vanaf 1957 eerst met 'theekist-bassist' Ed Heck en broer Paul Hoeke als drummer te hebben gewerkt, wordt het eind jaren vijftig een stuk serieuzer.

Met de komst van van gitarist Wim Bitter wordt het trio een kwartet: The Rob Hoeke Boogie Woogie Quartet. De groep krijgt veel optredens. Paul: 'We speelden vooral in jazzclubs in het hele land en waren geruime tijd het huisorkest van de Haarlemse Jazzclub.

In 1960 deden we voor het eerst mee aan het Loosdrecht's Jazzconcours, waar we als tweede eindigden, omdat we volgens de jury noch in de categorie oude noch in de categorie moderne jazz pasten.' Dat kunststukje herhalen de mannen nog drie keer. Aan de laatste keer houdt de groep een platencontract over.

Wim Bitter, Rob & Paul (1963)
In oktober 1963 verschijnt er een op 11 april van dat jaar opgenomen EP met daarop twee oude boogie woogies en twee door Rob zelf gecomponeerde stukken. Van Albert Ammons het fraaie Boogie Woogie Stomp (1939), van Meade Lux Lewis Honky Tonk Train Blues (1935) en van Hoeke zelf Jungle Blues en Blues For Kid. De EP wordt enthousiast onthaald en is al snel uitverkocht. In datzelfde jaar speelt Hoeke ook gedurende een paar weken in diverse jazzclubs in Zweden.

In het orgaan Haarlemse Jazzclub, 11e jaargang no. 2, Oktober 1959 wordt het huisorkest, het Rob Hoeke Kwartet, lof toegezwaaid.

In het orgaan Haarlemse Jazzclub, 11e jaargang no. 8, Mei 1960 worden de vier huisorkesten, waaronder het Rob Hoeke Quartet bedankt voor hun muzikale inspanningen.

Lees meer over de periode 1959 - 1964

1965 - 1966

In de periode van februari tot april 1965 zit Rob in Zweden. Hij speelt daar met een internationale groep musici waaronder muzikanten uit Amerika, Frankrijk en Zweden. Ondertussen verschijnt in Nederland het nummer Boogie Woogie Stomp van het album Boogie Hoogie op single met als B-kant het ook al van de EP uit 1963 bekende Swanee River Boogie. Weer terug in Nederland speelt het kwartet op 1 mei in het voorprogramma van The Everly Brothers, samen met The Blue Diamonds in de Jaarbeurshallen in Utrecht. Op 4 mei 1965 gaat de groep de studio in en wordt de single Down South (part 1 en part 2) opgenomen. Het wordt later in Zweden gebruikt als de openingstune voor een popmuziekprogramma.
Paul, Rob, Kees, Wim & Frans

Tegen de zomer vertrekt Hoeke weer naar Zweden en werpt zich daar op de Rhythm & Blues. In no. 47, jaargang 6 (20 juli 1965), van het Nederlandse blad Rhythm and Blues vertelt Rob over zijn ervaringen in Zweden. Hij is zeer te spreken over het professionele niveau van de muziekscene daar. In de zomer speelt de groep waarmee Rob optreedt in het voorprogramma van de Rolling Stones. Op hun verzoek speelt hij twee keer mee met de Stones en Brian Jones geeft hem de nodige tips voor de ontwikkeling van zijn mondharmonicaspel.

Over de muziekscene in Stockhom zegt Hoeke in voornoemd blad: 'Er zijn heel veel clubs hier, vooral in de 'Gamala Stan' (de oude stad), allemaal kelders met pop-groups. Ik speel hier dus ook met wat je noemt 'n internationaal gezelschap. M'n bassist is Zweed, harmonika (Zweed), ritme-gitaar (Amerikaan), solo-gitaar (Amerikaan), drummer (Fransman), pianist (bekend). (...) In september ben ik van plan om naar Holland terug te komen voor het maken van een tournee.'

Terug in Nederland vormt Hoeke in het najaar van 1965 zijn Boogie Woogie Quartet om tot The Rob Hoeke Rhythm & Blues Group, waarmee hij in de jaren daarna veel successen zal boeken. Neef Frans Hoeke komt de groep als tweede gitarist en zanger versterken. Tegen het einde van 1965 vertrekt Wim Bitter, die het te druk krijgt met zijn studie. Op 27 december neemt de groep de eerste R & B single op, het fraaie Oh, Baby Please met als flipside So Blue (Because Of You). Het is één van de eerste Nederlandse R & B singles. De titelsong wordt gezongen door Rob en is opgebouwd rond een even simpel als doeltreffend akkoordenschema dat op de piano wordt gespeeld. Verder laat Rob hier voor het eerst zijn prima, bluesy mondharmonicaspel op de plaat horen.

Lees meer over de periode 1965 - 1966

1967 - 1968

In januari ontvangt de groep een Toskar als waardering voor haar muzikale prestaties. Dat is een teken van protest tegen de uitreiking van de Ossekar, die volgens de organisatoren van dit protest aan de verkeerde artiesten worden uitgedeeld. Op 18 februari 1967 staat in de Alkmaarse Courant het bericht dat zanger-bassist Willem Schoone de groep van Rob Hoeke zal verlaten om bij de groep The Harlands te gaan spelen, waarvan kort daarvoor twee groepsleden dodelijk zijn verongelukt. In werkelijkheid speelde Willem slechts een aantal malen met deze groep mee.
Op 16 maart neemt de Rob Hoeke Groep in Hilversum de single What Is Soul, een door soulzanger Ben E. King geschreven song, met als flipside het instrumentale Down Here op. What Is Soul wordt gezongen door Frans Hoeke. Eind januari was al het bericht in de pers verschenen dat deze single in het begin van februari ook in Engeland zal worden uitgebracht. Als groepsnaam wordt gekozen voor The Dutch. Een ietwat prematuur bericht gezien het feit dat de single uiteindelijk pas op 14 april zal verschijnen. What Is Soul krijg behoorlijk wat aandacht in de pers, zoals in het Vrije Volk, waarin de loftrompet over de single wordt gestoken.

Desondanks wordt het plaatje slechts een kleine hit. Het bereikt de 32e plaats en staat vier weken in de Veronica Top-40. Voor zover bekend wordt het in Engeland geen succes.

Lees meer over de periode 1967 - 1968

1969 - 1970

Op zes februari presenteert de groep zijn tweede R & B album, getiteld Celsius 232,8. De presentatie vindt plaats op de skelterbaan in Uitgeest. Het album bevat tien nummers en met de eerste song, Lying In The Grass - in september 1968 al op single verschenen -, wordt direct duidelijk dat het groepsgeluid een sterke verandering heeft ondergaan. Geen clean gitaargeluid maar een Stones-achtige, vervormde gitaarsound. Een opwindend nummer en de LP-versie klinkt vele malen beter dan de singleversie, waarop het geluid erg dof was.

Purple Potatoes is een sterke uitvoering van het van Booker T & The MG's bekende Green Onions. Er zijn prima bijdragen op piano, gitaar en orgel en ook de ritme sectie doet wat hij moet doen met als resultaat een uiterst swingend stuk muziek, dat het origineel van Booker T naar de kroon steekt. Yellow Stone is een prachtig singer-songwriterachtig luisterliedje qua sfeer verwant aan het werk van Bob Dylan en Donovan.

De versterkers gaan weer verder open in Six O'Clock Blues, een pittige bluesrocker, goed gezongen door Willem Schoone en met fraai slide-gitaar spel van Will de Meijer. Kant 1 eindigt met het van misschien wel de langste titel ooit voorziene (The only Thing That Hasn't Changed During The Times Is) The Rain Still Falling From Above. Het is een melancholieke song opgebouwd rond een sterke riff op gitaar. Het bekendst geworden lied van dit album is misschien de opener van kant 2, Don't Feel Ashamed (B-kant van de single Lying In The Grass), dat lang is gebruikt als openingstune van het al op de pagina 1968 genoemde programma Fenklup of Twien. De rest van kant 2 is ook de moeite waard: de fraaie ballad How High we Used To Go met een mooi fragiele mondharmonica, het pittige door ex-Hoeke groep Wim Bitter geschreven Out Of Town, de onheilspellend klinkende instrumental Fahrenheit 451, (dezelfde temperatuur als Celsius 232,8 en de temperatuur waarbij papier gaat branden) geïnspireerd door de gelijknamige SF-roman uit 1953 van Ray Bradbury (zie artikel in HEAVEN onder Diversen) en de langzame blues Just Make Me A Pallet, die qua sfeer doet denken aan de blues Help Me van Willie Dixon op het debuutalbum van Ten Years After uit 1967.

Lees meer over de periode 1969 - 1970

1971 - 1973

In dit jaar speelt de groep in de volgende samenstelling: Rob Hoeke (toetsen, harmonica), Ben de Bruijn (gitaar), Paul Lagaaij (drums), Pim van der Linden (basgitaar) en Will de Meijer (gitaar, zang). De twee uitstekende gitaristen, die beide zowel begeleiden als soleren, betekenen een verrijking van het groepsgeluid.

De aan het eind van 1970 opgenomen single Everybody Tries verkoopt goed en wordt een bescheiden hit. Het is een uitstekend plaatje, waarop erg goed wordt gezongen. De tekst liegt er niet om: Everybody tries to get me down, down on my knees. But they don't succeed to push me where they want me. Jealousy, just revenge, inablility, just envy and they try to make me feel that I'm just nothing.

Hoeke heeft het even helemaal gehad met het spelen in een bandje. De B-kant bevat de fraaie song Concentration, gecomponeerd door Will de Meijer en Guus Willemse. Laatstgenoemde neemt naast de bas ook de zang voor zijn rekening. Everybody Tries behaalt de 30e plaats in de Veronica Top-40.

Op 8, 10 en 12 maart maakt Rob Hoeke samen met jazzpianist Hein van der Gaag opnamen voor Four Hands Up, een nieuwe boogie woogie LP. Een gedeelte van de groep speelt mee: Paul Lagaay op drums, Ben de Bruijn en Will de Meijer op bas.

Hoeke liep al enige tijd rond met het idee om een boogie woogie album te maken met twee pianisten. Het album komt begin mei uit en wordt een groot succes. Het soepele, virtuoze pianospel van van der Gaag harmonieert erg goed met het swingende, meer hoekige spel van Rob.

Lees meer over de periode 1971 - 1973

1974 - 1980

In 1974 speelt de Rob Hoeke Group in de volgende bezetting:
Rob Hoeke: piano, mondharmonica, zang, Ben de Bruijn: gitaar, Pim van der Linden: basgitaar, Wil Baltus: drums, Brenny van Rosmalen: zang, gitaar.

Rob schrijft ook nog steeds jazzrecensies en -artikelen in het Haarlems Dagblad. Hiernaast een artikel over Teddy Wilson die samen met The Dutch Swing College Band begin april een concert geeft in het Haarlems Concertgebouw. Vanaf april lopen de boekingen van Hoeke via het organsiatiebureau van Paul Acket, zoals in Muziekkrant OOR van 24 april 1974 valt te lezen.

Artikel van de hand van Hoeke over jazzpianist Teddy Wilson.
Op zaterdag 27 juli wordt de Veronica's Top 1000 uitgezonden. Hoeke is met drie singles daarin vertegenwoordigd: Down South op nr. 515, Margio op nr. 838 en Drinking On My Bed op nr. 870.
In het begin van 1974 verschijnt er een interview in de schoolkrant van de Rijksscholengemeenschap Oase in Bergen op Zoom, dat een aardig beeld geeft van hoe schoolkranten er toen uitzagen. Zie voor het interview hiernaast. In juli gaat Hoeke de studio in met Baltus, de Bruijn en van der Linden voor de opnamen van het album South (voor de verdere details zie onder Diversen) dat overigens nooit wordt uitgebracht. Rob is daar niet zo rouwig om, want achteraf is hij niet erg tevreden over de opnamen.

(Vanwege de lengte van het artikel wordt deze geopend in een nieuw tabblad)

Lees meer over de periode 1974 - 1980

1981 - 1985

In het begin van 1981 neemt Rob Hoeke een nieuwe lp op, waarvan hij de opnamen zelf financiert. Rob wordt geassisteerd door muzikanten Willem Schoone op bas, Ben de Bruin op gitaar, Pierre van der Linden op drums en Jan Vennik op saxofoon. De lp komt in mei uit en bevat naast Chimes Of Freedom van Bob Dylan elf nieuwe boogies van Hoeke zelf. De plaat laat een geïnspireerde Hoeke horen, die - zoals te verwachten - prima wordt begeleid door bovengenoemde muzikanten.
De beste stukken zijn het snelle Great Fun, het stampende Fool-side (met fraai saxwerk), het solo gespeelde Dear Old Dad en Uncovered. Van het album worden twee singles getrokken: Chimes Of Freedom en Home-made (zie Singles).
Aankondiging van de single Silent Night, die in december wordt uitgebracht Het betreft een boogie woogie uitvoering van Stille Nacht, een leuk idee, maar jammer genoeg wordt na protesten van diverse kerken de single al na enkele dagen uit de handel genomen...
In 1982 wordt Selien Kneppers manager van de Rob Hoeke Groep en zij zal dat tot en met 1999 blijven. Hoeke treedt in deze tijd solo op en soms als gastmuzikant bij bestaande groepen. Tevens geeft hij nog steeds pianoles.

Lees meer over de periode 1981 - 1985

1986 - 1990

In 1986 vormen Jan de Jong (bas), Paul Lagaay (drums) en Will de Meijer (gitaar, basgitaar en zang) de vaste kern van de groep rond Rob Hoeke. Daarnaast spelen de volgende musici regelmatig mee: Gerard Biersteker (bas) en Wilbert de Gooijer (bas). Tevens speelt gitarist Ronald Rosenau (ex-Pub Street Blues Band) ook enkele malen mee.
De beste stukken zijn het snelle Great Fun, het stampende Fool-side (met fraai saxwerk), het solo gespeelde Dear Old Dad en Uncovered. Van het album worden twee singles getrokken: Chimes Of Freedom en Home-made (zie Singles).
Op 14 februari 1987 neemt Rob de solo-elpee Rob Hoeke & The Real Boogie Woogie op. Eén dag is genoeg om 14 stukken aan de band toe te vertrouwen. Het album komt uit in de zomer van dit jaar. Rob speelt in 1987 met Paul Lagaay (drums), Will de Meijer (gitaar) en bassist Toon Segers (vanaf 14 februari). Vanaf diezelfde datum treedt de groep voortaan op onder de naam Rob Hoeke's Boogie & Blues Band.

Er wordt overigens ook vaak in triobezetting opgetreden, meestal met Will de Meijer op bas en Paul Lagaay. Verder valt Fred Brekemeijer in de kwartetbezetting soms in voor Will de Meijer en ook John Schuursma valt in dit jaar een aantal malen in als bassist in de trio- en als gitarist in de kwartetbezetting.

Lees meer over de periode 1986 - 1990

1991 - 1994

In het begin van 1991 bestaat de Boogie & Blues Band uit Rob Hoeke, Paul Lagaay, Wil de Meijer en Toon Segers. Wil de Meijer stapt echter eind januari op. De groep heeft dan net drie weken lang - van 7 tot en met eind januari - opgetreden in het Hyatt Hotel in Belgrado, de hoofdstad van het toenmalige Joegoslavië. Muzikale meningsverschillen zijn de oorzaak van het vertrek van de zanger-gitarist, die dan heel wat jaren met Hoeke heeft samengespeeld en mede gezichtsbepalend was voor de groep. Hij wordt opgevolgd door Michiel Pos, die in de jaren zeventig een tijd lang deel uitmaakte van Solution. In die hoedanigheid speelde hij mee op het album Cordon Bleu uit 1975. Bij Rob Hoeke speelt Pos gitaar, dwarsfluit en saxofoon en neemt hij de vocalen voor zijn rekening.
In 1991 wordt er ook weer meegespeeld door andere muzikanten die één of meer van de vaste krachten vervangen. Zo valt Rinus Groeneveld in voor Michiel Pos, valt André Valkering in Belgrado één avond in voor Rob Hoeke, die dan even terug naar Nederland gaat en op een feest van Arai samen speelt met Normaal. Hoeke wordt ook een paar keer vervangen door Jaap Dekker. Paul Lagaay wordt een keer afgelost door respectievelijk Pieter Bast en Paul Hoeke, die na jaren dus weer een keer bij zijn broer achter de drumkit plaats neemt. Toon Segers maakt een keer plaats voor oudgediende Gerard Biersteker, Rinus Raaymakers en Martin Zand Scholten. Er worden veel optredens gedaan in Nederland en buiten Nederland wordt er - zoals reeds vermeld - gespeeld in Joegoslavië (Belgrado) en daarnaast in België (Aarschot, Essen, Hasselt en Lier), Duitsland (Rheydt, Düsseldorf en Marl) en in de Verenigde Staten (Los Angeles en Palm Springs).

Lees meer over de periode 1991 - 1994

1995 - 1996

Ook in 1995 blijft de bezetting onveranderd, het is de meest stabiele uit Hoeke's carrière: Rob Hoeke: piano, mondharmonica & zang; Paul Lagaay: drums; Michiel Pos: gitaar, saxofoon, dwarsfluit & zang; Toon Segers: basgitaar. Ook het management blijft onveranderd: het wordt als vanouds verzorgd door Selien Kneppers. Wat meespelen/ invallen/ vervangen betreft is ook 1995 een relatief rustig jaar. Rob doet diverse solo-optredens - onder meer in combinatie met Jaap Dekker, Rob Agerbeek en The Juke Joints -, er wordt als duo opgetreden met bassist Chris Vring en als trio met respectievelijk Paul Lagaay en Toon Segers en Lagaay en Vring. Als invallers wordt er af en toe meegespeeld door pianist André Valkering en de drummers Rini Roukema en Ab Dekker i.p.v. Lagaay. De buitenlandse optredens beperken zich dit jaar tot Dortmund en Wetter in Duitsland en Maaseik in België. Daarnaast doet de groep eind april diverse optredens in Oman. Het eerste optreden in 1995 vindt plaats op 2 januari in Panningen, het laatst wordt er gespeeld op 23 december in Soest.
In maart wordt er hard gewerkt aan de voorbereiding van een tour met (op de foto vlnr.) Jaap Dekker, Rob Hoeke en Rob Agerbeek langs de Nederlandse theaters
Optreden in Ijmuiden
Optreden op de 14e
Internationale Jazznight
in Brunssum.
Klik op de foto
voor het volledige
programma.

Lees meer over de periode 1995 - 1996

1997 - 1999

In 1997 is de bezetting als van ouds: Rob Hoeke: piano, mondharmonica & zang; Paul Lagaay: drums; Michiel Pos: gitaar, saxofoon, dwarsfluit & zang; Toon Segers: basgitaar. Het management is in de vertrouwde handen van Selien Kneppers.
Recensie van een optreden
in Zoetermeer
op zondag 1 maart
Hoeke twijfelt of hij
door zal gaan met
de Grand Piano Boogie Train
Aankondiging van een
optreden in Zaandam
op zaterdag 1 februari
Recensie van een optreden
in Amersfoort met de
Grand Piano Boogie Train
Interview met Hoeke
over zijn carrière
Interview met Rob Hoeke
ter gelegenheid van
een optreden in
Groenlo op 5 september
Klik op foto voor
het hele artikel

Lees meer over de periode 1997 - 1999

1999

Op 6 november 1999 overlijdt Rob Hoeke op 60-jarige leeftijd in zijn woonplaats Krommenie. In de dagen daarna verschijnen er in diverse kranten berichten naar aanleiding van zijn overlijden. Klik hier voor een aantal van deze berichten.