1971    
   

 

In dit jaar speelt de groep in de volgende samenstelling: Rob Hoeke (toetsen, harmonica), Ben de Bruijn (gitaar), Paul Lagaaij (drums), Pim van der Linden (basgitaar) en Will de Meijer (gitaar, zang). De twee uitstekende gitaristen, die beide zowel begeleiden als soleren, betekenen een verrijking van het groepsgeluid.
De aan het eind van 1970 opgenomen single Everybody Tries verkoopt goed en wordt een bescheiden hit. Het is een uitstekend plaatje, waarop erg goed wordt gezongen. De tekst liegt er niet om: Everybody tries to get me down, down on my knees. But they don't succeed to push me where they want me. Jealousy, just revenge, inablility, just envy and they try to make me feel that I'm just nothing. Hoeke heeft het even helemaal gehad met het spelen in een bandje. (Zie ook hier beneden het artikel in de Volkskrant)
De B-kant bevat de fraaie song Concentration, gecomponeerd door Will de Meijer en Guus Willemse. Laatstgenoemde neemt naast de bas ook de zang voor zijn rekening. Everybody Tries behaalt de 30e plaats in de Veronica Top-40.
 

Interview met de groep in het  Nieuws van de dag van 1 februari  1971  

Klik op de foto  







De hoogste positie van
Everybody Tries
in de Veronica Top-40

Klik op de foto

Op 8, 10 en 12 maart maakt Rob Hoeke samen met jazzpianist Hein van der Gaag opnamen voor Four Hands Up, een nieuwe boogie woogie LP. Een gedeelte van de groep speelt mee: Paul Lagaay op drums, Ben de Bruijn en Will de Meijer op bas. Hoeke liep al enige tijd rond met het idee om een boogie woogie album te maken met twee pianisten.
Het album komt begin mei uit en wordt een groot succes. Het soepele, virtuoze pianospel van van der Gaag harmonieert erg goed met het swingende, meer hoekige spel van Rob. Op het album staat naast een aantal snelle boogies de schitterende, indringende blues Small Talk To My Son, dat ingekort - zonder fraaie gitaarsolo van Ben de Bruijn - op single wordt uitgebracht. Het plaatje doet echter vrij weinig en dat is niet verwonderlijk omdat de kracht van het nummer juist is gelegen in het hypnotiserende, want maar doorgaande thema en de elkaar opvolgende solo's. Andere hoogtepunten op Four Hands Up zijn Milkmen Blues, Try To Think It Over, Ain't Tellin' Lies en Cuban Boogie. Het album wordt gepromoot in De Vuist van Willem Duys en ook in de pers wordt er veel aandacht aan besteed.  Rond diezelfde tijd verschijnt er in diverse kranten een interview met Hoeke, waarin hij de popscene van die tijd hekelt. Hij geeft aan alleen maar zo goed mogelijk muziek te willen maken.



Four Hands Up belicht in Popscore in de Telegraaf van 22 mei 1971
Klik op de foto

   
 
























Een moment van concentratie tijdens de opnamen van Four Hands Up
     
Interview in de Volkskrant over de door  
Hoeke ervaren ellende in de popsien  

Klik op de foto  

 

Aankondiging van de release van   Four Hands Up in het periodiek  Boogie Woogie & Blues Collector  
Klik op de foto  

     
De rest kan hem eigenlijk gestolen worden. Hij blijkt tevens gevoelig te zijn voor de mensen met wie hij moet samenwerken. 'Met mensen die niet integer zijn kan ik maar moeilijk omgaan. Gelukkig heb ik ooit mijn naam aan de groep verbonden, want als het aan sommige 'gestampte-ontbijtkoek-als hasj-rokende' groepsleden had gelegen was ik roadie geworden van mijn eigen band.'
Vanaf 14 mei toeren The Byrds door Nederland en de Rob Hoeke groep verzorgt vier keer het voorprogramma. Na de optredens speelt Roger McGuinn nog met Rob Hoeke.
Sinds de zomer schrijft Rob ook regelmatig jazzrecensies voor onder meer het Haarlems dagblad. Hieronder een recensie van een optreden van Han Bennink en Misja Mengelberg op het Holland Festival.
Eind september verschijnt een nieuwe single van de R & B formatie, That's The Boogie (een prima song geschreven door Will de Meijer en producer Hans van Hemert) met als flipside I feel Free (van de hand van de Meijer), opgenomen op 9, 12 en 13 juli. Het plaatje belandt in de tipparade, maar wordt geen hit.
In juli krijgen Hoeke en van der Gaag ruzie, die uiteindelijk in de herfst voor de rechter wordt uitgevochten. Hoeke verliest het kort geding en de goede
 
 

Een recensie van Four hands Up
in het  serieuze muziekblad
Luister  
Klik op de foto







Artikel van Hoeke
over Randy Newman

Klik op de foto

  Hoeke en van der Gaag in actie
     
verstandhouding en de samenwerking met van der Gaag zijn voorlopig voorbij. Een jaar met de nodige ups en downs en in ieder geval een zeer succesvol album. Four Hands Up staat 13 weken in de LP Top-50 - die sinds december 1969 was begonnen - en bereikt uiteindelijk de elfde positie.
     
  1972    

 

 

 
Op 25 februari staat een optreden gepland met de Amerikaanse bluesman Juke Boy Bonner in de Zodiac in Amstelveen. Het is de bedoeling dat de groep eerst zelf speelt en dat daarna Hoeke, de Meijer (op bas) en Lagaay als begeleiders van Bonner fungeren. Bonner komt echter niet opdagen en wordt vervangen door een andere bluesartiest. Op de  cd VPRO NEDERPOP 1968 - 1975 (2005) staat een opname van Down South, één van de nummers die de groep die avond in de Zodiac speelde (zie onder Diversen).
Op 8 april treedt de groep op in het Concertgebouw van Haarlem. Voor die avond stond de Engelse groep Argent - o.l.v. Rod Argent (ex-Zombies) geprogrammeerd met als voorprogramma de Beverwijkse Bintangs. Argent beschikt echter niet over een noodzakelijke werkvergunning en mag daarom niet optreden. Hoeke c.s. - toevallig vrij op die avond - zijn bereid de organisatoren uit de brand te helpen. Volgens de journalist van het Haarlems Dagblad speelden The Bintangs heel wat beter dan de Hoeke Groep, die verweten wordt ongeïnspireerd te hebben gemusiceerd.
 

Aankondiging van het optreden van Juke Boy Bonner en de Rob Hoeke groep



De affiche van het optreden van Bonner en de Hoeke groep

     

De formatie van begin 1972. Vlnr: Will de Meijer, Ben de Bruijn, Paul Lagaaij, Rob Hoeke en Pim van der Linden

     
 
























Een recensie van het optreden in Haarlem

Klik op de foto







Een artikel (gedateerd op 4 mei) over de groep - met aan
het einde de aankondiging van het uit elkaar gaan van de groep

Klik op de foto

 









Zo ging dat soms nog in 1972...
   
Begin mei wordt de bovengenoemde formatie ontbonden. In diezelfde maand gaat Rob de studio in voor het opnemen van de LP Full Speed/ Ten Years from Countdown, een album waarmee hij zijn tienjarig jubileum viert.
Assistentie wordt verleend door gitarist Ben de Bruijn, drummer Paul Lagaaij en bassist Herman Deinum. Full Speed bevat negen boogie woogie nummers en één langzame blues. Hoeke bespeelt diverse toetsinstrumenten waaronder de mellotron en het spinet. Het is desondanks een vertrouwd klinkend boogie woogie album, dat mede door het strakke basspel van Deinum indruk maakt.

In juli doen geruchten over een superbluesgroep de ronde. Er is sprake van een trio bestaande uit Rob Hoeke, Harry Muskee en Eelco Gelling. Cuby & The Blizzards zijn uit elkaar gegaan en Muskee en Gelling zien het wel zitten om met Hoeke in zee te gaan en Hoeke speelt tot dan tijdelijk met Martin Schoon op bas en de weer voor even teruggekeerde drummer Martin Rudelsheim. In augustus verschijnen er berichten over de Hoeke-Cuby connectie in de kranten.

Klik op de foto



Het idee is om als trio te gaan werken. Hoeke op piano en mondharmonica, Muskee neemt de zang en slaggitaar voor zijn rekening, terwijl Gelling de gitaar of basgitaar ter hand neemt. Er wordt al af en toe gerepeteerd en de verwachtingen in den lande zijn hooggespannen.
Los van deze ontwikkelingen zal de nieuwe LP Full Speed op 6 september officieel ten doop worden gehouden in O' Henry's te Amsterdam. Tijdens deze presentatie zal Hoeke een Gouden Tulp ontvangen.
Het lot beslist echter anders. Op vijf september klimmen Palestijnse terroristen vroeg in de ochtend met sporttassen en gekleed in trainingspak over de muur van het Olympisch Dorp in München, waar de Olympische Spelen plaats vinden en dringen het woonverblijf van de Israëliërs binnen. In de sporttassen hebben ze machinepistolen verborgen. De atleten worden volledig verrast. Enkelen weten te ontsnappen via het raam, anderen proberen zich te verzetten. De terroristen schieten twee sporters neer en nemen negen anderen in gijzeling.
Deze gebeurtenissen schokken de wereld enorm en om die reden wordt de presentatie van Full Speed uitgesteld tot 21 september, zoals platenmaatschappij Phonogram in onderstaande brief aankondigt.
 

Begin mei is het zo ver: de muzikale meningsverschillen zijn onoverbrugbaar geworden en een ieder gaat zijns weegs...

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 





Klik op de foto

     
Aankondiging van het tv-programma Sessie.

Klik op de foto
  Door Rob Hoeke geschreven  
  
artikel over het tv-programma  Sessie  
  

Klik op de foto
     
 

Klik op de foto's

 

 

Op diezelfde dag wordt 's avonds het programma Afscheid van een zomer uitgezonden op Nederland 2 van 19.10  tot 20.00 uur.
Aan een vleugel gezeten in zoute zeewater speelt Rob de boogie woogie Power Supply, hetgeen spectaculaire beelden oplevert.
Hij haalt ermee de cover van het
TROSKOMPAS.
Hiernaast een artikel naar aanleiding van de uitreiking van de Gouden Tulp.







 


Foto van een repetitie van Hoeke, Muskee en Gelling in Assen

 

 

Een fraai humoristisch stukje van de hand van Hoeke over zijn bezoek aan Drenthe. De humor ontgaat veel Drenten echter en Rob wordt de toegang in sommige cafés aldaar geweigerd...


Klik op de foto

 

     
Stukje in het TROSKOMPAS over het opnemen van het genoemde TV-programma    






















Uitnodiging voor de uitreiking van de Gouden Tulp op 6 september. Die gebeurtenis zal uiteindelijk plaatsvinden op 21 september. De Gouden Tulp is een onderscheiding van de firma Phonogram voor artiesten met een een grote staat van dienst. Artiesten als Billy Vaughn, Malando en Lucille Starr
. Hoeke krijgt hem ter gelegenheid van zijn tienjarig platenjubileum

     
     
     
  1973    
     
In februari van dit jaar  wordt duidelijk dat de supergroep Hoeke-Muskee-Gelling niet van de grond komt. Er zijn teveel verschillen van inzicht over de te volgen muzikale koers en de afstand Haarlem - Assen helpt ook niet echt mee.

Hoeke zit echter niet bij de pakken neer en formeert een nieuwe band waarvan de volgende muzikanten deel uit maken: neef Frans Hoeke (zang, slaggitaar), die zijn solocarrière niet van de grond kreeg, Herman Deinum (basgitaar, ex-C + B), Hans Lafaille (drums, ex-C +B) en Ben de Bruin (sologitaar), die  daarvoor even met de groep Cobra in zee was gegaan.
Op 20 en 27 februari neemt deze formatie de single Getttin' Higher met als B-kant Mirror Man Blues op. Gettin' Higher, een compositie van Hoeke, is een lekker in het gehoor liggende popsong, uitstekend gezongen door Frans Hoeke en met bijdragen van enkele blazers. Mirror Man Blues, van de hand van
Hoeke en Zand-Scholten, is een mondharmonica duet gespeeld door Hoeke. Tegen een even eenvoudig als doeltreffend thema op de ene harmonica improviseert Hoeke er op de tweede bluesharp duchtig op los met als resultaat een uiterst swingend muziekje. Ondanks deze kwaliteiten brengt de single het niet verder dan de tipparade.
Op 5, 6 en 7 maart wordt er met de nieuwe groep - zonder Frans Hoeke - een nieuwe boogie woogie LP opgenomen, Rockin' The Boogie, waarmee handig wordt ingespeeld op de hernieuwde belangstelling voor de rock and roll uit de jaren vijftig. Dit album bevat r&r klassiekers als Rock Around The Clock van Bill Haley, Memphis Tennessee van Chuck Berry, Blue Monday van Fats Domino en See You Later Alligator van Bobby Charles.
Hoeke speelt geslaagde bewerkingen van deze nummers en tevens wordt duidelijk dat hij met zijn nieuwe begeleiders veel kwaliteit in huis heeft gehaald. Zo speelt Ben de Bruijn een weergaloze gitaarsolo in Memphis Tennessee en ook de bijdragen van Lafaille en Deinum zijn zeer de moeite waard. Enig minpuntje op dit album is de uitvoering van Lawdy Miss Clawdy, dat al eerder op Racing The Boogie verscheen. Op Rockin' The Boogie staat precies dezelfde uitvoering en dus gespeeld door Rob Hoeke, Will de Meijer, Hans Oldenburg en Paul Hoeke. Op de hoes wordt dit overigens nergens vermeld en dat is natuurlijk niet zo netjes. Bovendien speelt Ben de Bruijn hier een nieuwe, goede gitaarsolo, maar die haalt het niet bij de solo die de Meijer op de originele uitvoering speelde.
Op 24 april tekent Rob Hoeke een nieuw tienjarig platencontract met Phonogram, waarin is vastgelegd dat hij elk jaar minimaal één langspeler zal opnemen.
Van
Rockin' The Boogie wordt Rock Around The Clock op single uitgebracht, maar het plaatje blijft in de Tipparade steken.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Een interview met Rob Hoeke
in Popscore 21 april 1973
Klik op de foto

 

 

 


Een artikeltje naar aanleiding van een try-out in Paradiso op 11 mei 1973

Klik op de foto









 

 

 

 

 

Aankondiging van een optreden in Tilburg op 25 mei 1973

Klik op de foto

In Muziekkrant OOR verschijnt op 25 april een artikel van Hoeke over zijn ervaringen als popmuzikant, ook nu nog steeds een hilarisch stuk om te lezen.
 

Klik op onderstaande foto voor het artikel













 

 

 

 

     
Een flyer van de groep: de voorkant   De binnenkant van de flyer
Klik op de foto   Klik op de foto
     
Er werd natuurlijk veel opgetreden in de nieuwe bezetting, zoals onder meer in Oudenbosch   En ook in in de Sunshine Klub in Hengelo
Klik op de foto
     


Klik op de foto


Aankondiging van een groot popfestival in Meerlo in Limburg, al waar ook Rob Hoeke acte de presence zal geven

 

 

Recensie van het festival in Meerlo

Klik op de foto

     
Aankondiging van een popfestival in Terborg in de achterhoek. Leuk detail: Flavium uit Apeldoorn is dan nog een beginnende band die het voorprogramma verzorgt    

 

Een kort artikel over de wens van Jaap Dekker en Rob Hoeke om ooit eens samen een plaat op te nemen, een wens die pas in de jaren negentig vervuld zou gaan worden

Klik op de foto

     
Aankondiging van een TV-optreden van zes boogie woogie pianisten, waaronder Rob Hoeke, Mark Jansen en Jaap Dekker op 28 september

Klik op de foto